Tekel işçilerinin ve Bismil köylülerinin cumhuriyeti [24 Ocak 2010]

Uğur Mumcu’nun cumhuriyeti, “kimsesizlerin kimsesi” idi. Atatürk’ün inşa ettiği cumhuriyeti, Uğur Mumcu’ları, Eşref Bitlis’leri vura kıra yıktılar ve son darbeleri indirme hazırlığı içindedirler. Cumhuriyet Devrimi’nin iki büyük şehididir onlar. Yüreklere gömüldüler; arkadaşları ise, Silivri kalesine hapsedildi.

UĞUR MUMCU’LARI EŞREFBİTLİS’LERİ
VURA KIRA YIKTILAR CUMHURİYETİMİZİ
20. yüzyılda Mazlum milletler için, burjuva devrimci cumhuriyet yolu kapanmıştı. Kapitalizm, emperyalizm dönemine girmişti ve artık gericiliğin ekseni olmuştu. Mazlum milletlerin cumhuriyet yolunu haramiler kesmişti. Türkiye gibi ülkeler, Fransız Devrimi’nin yolunu izleyerek demokratik devrimlerini tamamlayamazlardı. Atatürk’ün bu gerçeği yakaladığı görülüyor. Her şeyden önce, Lenin’in Zalim Milletler- Mazlum Milletler tahlilini çağın gerçeği olarak saptamıştı.Fransız devrimcileri gibi bireyci ve liberal değil; halkçı ve devletçiydi. Bu nedenle bugün Atatürk’ün Cumhuriyetini yıkanlar, “Devletin içindeki Sovyetler Birliği’ni yıkıyoruz” diye övünüyorlar. Atatürk, padişahlığı ve halifeliği yıktı; Ortaçağ kurum ve ilişkilerini ağır darbeler indirdi; büyük bir devrim mirası bıraktı.Bunları unutmadılar.
Atatürk, “Köylüyü memleketin efendisi” ilan etti; ama memleketin efendisi yapamadı. Atatürk, “Kimsesizlerin kimsesi olan cumhuriyeti kuralım” dedi; ama yarım kaldı.
Siz devrim yapamazsanız, devrimi size karşı yaparlar. Atatürk bunu dünya tarihinde en iyi bilenlerdendi. Üç ciltlik Nutuk’un özeti odur. 1935 yılı Mayıs ayındaki CHP Büyük Kongresi’nde “Arasız devrimler” diyordu. Türk devrimi, “arasız devrimlerini” sürdüremedi. Şimdi Türk devrimine karşıdevrim yapıyorlar.

YÜKSELEN BURCUN PARLAYAN YILDIZLARI
Atatürk’ün giderken, 1936 yılında bıraktığı son mesaj, şimdi daha anlamlı: “Mazlum milletler, emperyalist zalimleri bir gün mahv ve nabut edecektir.” Büyük devrimci, “Doğudan doğacak güneşi nasıl görüyorsa, bu hakikati de öyle görüyordu”. Bugün Batı batıyor ve uygarlık Doğu’dan yükseliyor.
Türkiye’nin Doğu’dan yükselen burcuna bakıyoruz; parlayan yıldızlar tekel işçileridir, Diyarbakır Bismil’in Aslanoğlu köylüleridir. Savaştıkları siperler, Atatürk cumhuriyetinin mevzileridir:
Kamu kuruluşlarını özelleştiremezsiniz!
Tekel vatandır vatan satılmaz!
Yıkılsın ağalık, toprak köylünün!

CUMHURİYET DEVRİMİNİN İKİ DİNAMİĞİ
Onlar, Atatürk’ün “kimsesizlerin kimsesizi” diye tanımladığı cumhuriyeti yeniden kuracak olan büyük halkın fedai müfrezeleri! Şimdi büyük kuvvetler, onların siper olduğu mevzilere girmektedir.
Dalga dalga geliyorlar.
Kamu emekçileri, avukatlar, eczacılar, itfaiyeciler, belediye işçileri, gençler, bakkallar, şoförler, kamyoncular, hekimler ve sağlık emekçileri, “Beni de alın” diyen namuslu aydınlar ve sanatçılar… Bütün sınıflardan halk, karanlıkta parlayan Tekel işçilerine bakarak yönünü bellemekte ve ayağa kalkmaktadır.
Tekel işçileri, safa girin çağrısı yapmıştır. Bismil köylüsü, “Elimden tutun diye” elini uzatmıştır. Cumhuriyet mitinglerinde milyonları ayağa kaldıran ulusal hareket, işte bu çağrıları duymuştur. Tarihsel olay yaşanmaktadır. Ulusal hareket ile işçi ve köylü hareketleri birleşmektedir.

OLMAZSA OLMAZ
Bu birleşme olmazsa, Atatürk cumhuriyeti altta kalacaktır. Ulusal hareketin emekçi hareketi ile birleşmesi, bir zorunluluktur. O olmazsa, hiçbir şey olmaz.
Ama işte Atatürk’ün “mahvolacak” dediği emperyalizmin korktuğu olmaktadır.
Bütün mesele, bu iki halk dinamiğinin iktidar hedefine yönelmesi ve ülkenin efendisi olmasıdır.
Bugün bu iki dinamiği birleştiren her eylem doğrudur; yakıcı görevdir.
İktidar mücadelesi, siyasal örgütlenmeyle yürütülür.
Siyasal partileşme, işçi-köylü hareketi ve ulusal hareketin kaçınılmaz gündemidir.